Φ.Σ.Φιτζέραλντ-θα πέθαινα για σένα

Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ ήταν απ’τους πιο αγαπητούς Αμερικανούς συγγραφείς. Ξεχώρισε και για τον τρόπο γραφής αλλά και για τη θεματική του. Το αριστούργημα του είναι ο Μεγάλος Γκάτσμπυ, ωστόσο ήταν πολυγραφότατος μιας και ζούσε απ’τα γραπτά του. Η θεματική των διηγημάτων του άρεσε στο κοινό μιας και η δεκαετία του 1920 θεωρείται η εποχή της Τζαζ, όπου έκανε πολλά ταξίδια και αποτέλεσε την εποχή της ακμής του. Όταν ακούγεται το όνομα Φιτζέραλντ, συνδέεται πάντα με την Ζέλντα, την γυναίκα του. Έγραφε σε εφημερίδες ιστορίες ανάλαφρες για το κοινό για να μπορεί να συντηρεί τις ακριβές τους συνήθειες-ο Χέμινγουεϊ έλεγε πως η Ζέλντα τον κρατάει πίσω συγγραφικά-και αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του για εκείνη. Στη συγκεκριμένη συλλογή όμως βλέπουμε τον Φιτζέραλντ του μετά. Όταν με την οικονομική κρίση τα πράγματα δυσκόλεψαν και έπαψαν να είναι σε μια σαπουνόφουσκα, ο ίδιος δυσκολεύτηκε πολύ να συντηρήσει την οικογένειά του και ιδιαίτερα τις ψυχικές διαταραχές που είχε η Ζέλντα.

Στην συλλογή αυτή περιέχονται δεκαοχτώ αδημοσίευτα διηγήματα του Φιτζέραλντ, τα οποία είχαν απορριφθεί από τους εκδότες. Η εποχή είχε αλλάξει κι ο συγγραφέας είχε καταλάβει και μέσα του την αλλαγή, αλλά στο κοινό άρεσαν οι ανάλαφρες ιστορίες με ανάλαφρους ανθρώπους. Πολλοί επιμελητές ήθελαν να κάνουν διορθώσεις, αλλά ήταν ανένδοτος σε κάθε παρέμβαση. Η χωροχρόνος λοιπόν εδώ είναι μια βαλτωμένη κατάσταση στην Νέα Υόρκη της ύφεσης. Τα θέματα είναι διάφορα από διαζύγια, γάμους, φτώχεια και μια γενικότερη απαισιοδοξία που δεν θυμίζει Φιτζέραλντ.

Έχοντας διαβάσει τον Γκάτσμπυ σε μικρή ηλικία θυμάμαι έντονα το πρόβλημα που έχω γενικά με τον συγγραφέα (εκτός απ’την ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον) το οποίο είναι η ασάφεια. Νομίζω πως ήθελε να τραβήξει το ενδιαφέρον μου στις λεπτομέρειες και έχανα την βασική δομή της ιστορίας. Ωστόσο θυμάμαι το συναίσθημα, ήταν βιβλίο που μου άρεσε γιατί με κέρδισαν οι λέξεις. Καμιά φορά στα βιβλία μπορεί να μην καταλαβαίνεις το νόημα και να μην είναι δυνατή ή μεστή η πλοκή, όμως υπάρχουν μερικές αράδες που σε κερδίζουν γιατί ο λόγος είναι πραγματικά τέχνη.

Τα διηγήματα λοιπόν αυτά δείχνουν μια άλλη πλευρά του συγγραφέα, οι ιστορίες δεν έχουν μεγάλη δυναμική αλλά εγώ τις χαρακτηρίζω έργα ωριμότητας. Όσο και να προσπαθεί, φαίνεται πως η εποχή της τζαζ είναι σίγουρα παρελθόν μιας και η θεματική του  περιστρέφεται από ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια χαοτική κατάσταση. Αυτό που παραμένει όμως απ’τον Φιτζέραλντ είναι ο τρόπος που γράφει. Θα έλεγα πως είναι κινηματογραφική η γραφή του γιατί νιώθω πως πηγαίνει πολύ γρήγορα απ’το ένα σημείο στο άλλο.

Την αγγλική έκδοση την έχει επιμεληθεί η Ανν Μάργκαρετ Ντάνιελ και την μετάφραση η Έφη Τσιρώνη. Περιέχει μια κατατοπιστική εισαγωγή και πριν από κάθε διήγημα μια μικρή εισαγωγή και επεξήγηση για το πλαίσιο που γράφτηκε. Επίσης έχει αρκετές φωτογραφίες απ’την ζωή του συγγραφέα και επιπλέον επεξηγηματικές σημειώσεις στο τέλος. Εμπεριστατωμένη έκδοση και προσεγμένη, το οποίο μετράει, γιατί ακόμα και αν δεν αρέσουν τα διηγήματα, το γενικότερο πλαίσιο μόνο συμπάθεια μπορεί να προκαλέσει για τον Φιτζέραλντ και την Ζέλντα.

Απ΄τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s