Α.Τσέχοφ-Ο θάλαμος αρ.6

Το βιβλίο αυτό είναι μια μικρή νουβέλα του Τσέχοφ που παρουσιάζει την κατάσταση των κέντρων ψυχικής υγείας του 19ου αιώνα. Το ίδρυμα αυτό είναι εγκαταλελειμμένο όπου υπάρχει μια πτέρυγα με τον θάλαμο αρ.6. Εκεί είναι διευθυντής ο γιατρός Αντρέι Εφίμιτς ο οποίος έχει μια σχετικά βαρετή καθημερινή ρουτίνα. Στον θάλαμο 6 μένουν 5 ασθενείς ψυχικά διαταραγμένοι. Ο πιο σημαντικός είναι ο Ιβάν Ντμήτρις ο οποίος γίνεται κι η αφορμή για τις συχνές επισκέψεις του Εφίμιτς. Ο Ιβάν πάσχει από μανία καταδίωξης, ωστόσο είναι ένας πολύ μορφωμένος άνθρωπος. Αυτό είναι άλλωστε το χαρακτηριστικό που προσελκύει τον Εφίμιτς να κουβεντιάσει μαζί του. Οι φιλοσοφικές τους συζητήσεις γίνονται όλο και πιο συχνές με αποτέλεσμα όλοι στο νοσοκομείο να εξετάζουν τον διευθυντή τους ενδελεχώς. Εν τέλει ο ανταγωνιστής του για την θέση καταφέρνει να τον θεωρήσουν τρελό και να μπει ο ίδιος στον θάλαμο 6.

Η μικρή αυτή ιστορία είναι πολύ ωραία αλλά αυτό που για μένα την ξεχωρίζει είναι οι φιλοσοφικές ανασκοπήσεις του ίδιου του ήρωα αλλά και οι συζητήσεις με τους γύρω του και ιδιαίτερα με τον ασθενή του. Μου θύμισε η γραφή πολύ έντονα το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι ιδιαίτερα τα σημεία που αμφισβητούν την λειτουργία των σωφρονιστικών ιδρυμάτων. «Και τι είναι αυτή η φανταστική πραγματική ευδαιμονία; Φυσικά απάντηση  Μας κρατάνε εδώ πέρα πίσω απ’τα κάγκελα, μας αφήνουν και σαπίζουμε, μας βασανίζουν, όλ’ αυτά, ωστόσο είναι υπέροχα και λογικά, επειδή ανάμεσα σ’αυτόν τον θάλαμο και στο ζεστό άνετο γραφείο, δεν υπάρχει καμία διαφορά».

Ο αριθμός 6 στον θάλαμο δεν είναι καθόλου συμπτωματικός θα έλεγα μιας και από 5 οι ασθενείς γίνονται 6 τελικά. Η τακτική των κλινικών να έχουν έναν χώρο με μεγαλύτερη βαρύτητα απ’τους άλλους ήταν συχνό φαινόμενο. Ακόμα και στο Δρομοκαΐτειο υπήρχε ο θάλαμος 5 για να φιλοξενεί τους πολύ «ανήσυχους» ασθενείς. Μέσα απ’την νουβέλα όμως ο Τσέχοφ. περνάει το μήνυμα πως ο εγκλεισμός των ψυχασθενών για πολύ καιρό ιδρυματίζει τους ασθενείς και κάνει την θεραπεία τους δύσκολη.

Ο ήρωας ξεχωρίζει για το φιλοσοφικό βάθος και τις αντιλήψεις που δεν συνάδουν με κανενός του γύρω περιβάλλοντος. Είναι αυτή η αιτία που βρίσκει παρηγοριά στους  ασθενείς του θαλάμου 6, η ικανοποίηση που παίρνει απ’τις συζητήσεις μεταξύ τους, τον κάνει να  αισθάνεται πως δεν διαφέρουν και τόσο τελικά. «Και όπως οι άνθρωποι που βρίσκονται στη φυλακή και τους συνδέει η κοινή δυστυχία νιώθουν καλύτερα όταν έχουν μια συντροφιά, έτσι και στη ζωή, ξεχνάς τη φάκα, όταν μπορείς να κουβεντιάσεις με ανθρώπους που έχουν τάση στην ανάλυση και στη γενίκευση, όταν μπορείς να περάσεις την ώρα σου ανταλλάσσοντας περήφανες ελεύθερες σκέψεις. Με αυτή την έννοια η λογική είναι μια απόλαυση αναντικατάστατη». 

Είναι μικρό βιβλίο, μεγάλο σε νοήματα που σε κάνει να εμμένεις  και δεύτερη και τρίτη ανάγνωση. Απ’ τις εκδόσεις Γκοβόστη σε μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου.

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s