6 νύχτες στην Ακρόπολη

Μετά από ένα πολύ μεγάλο αναγνωστικό κενό είπα να ξαναδιαβάσω το μοναδικό μυθιστόρημα του Σεφέρη. Την πρώτη φορά που το διάβασα ήμουν ακόμα σχολείο και δεν μου είχε αρέσει καθόλου. Η γνώμη μου παραμένει ίδια με την διαφορά πως μετά από τόσα χρόνια και αναλύσεις ποιημάτων του είδα από διαφορετική σκοπιά το βιβλίο.

Η ιστορία είναι κάπως συγκεχυμένη κι ίσως αυτό να με ξένισε. Μία παρέα 7 νέων συναντιούνται στην Ακρόπολη για έξι νύχτες που έχει πανσέληνο. Πρωταγωνιστής είναι ο Στράτης, γνώριμο προσωπείο του ίδιου του συγγραφέα. Εμπλέκεται ερωτικά με δύο κορίτσια απ’την παρέα και υπάρχει έντονο το ερωτικό στοιχείο. Σε πολλά σημεία η αφήγηση γίνεται ημερολογιακή, πράγμα που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τον συντονισμό στην ιστορία. Έχει μια φιλοσοφική διάθεση, με κέντρο την Αθήνα που την αγαπάει ιδιαίτερα. Τα κεφάλαια είναι έξι κι η παρέα σιγά σιγά σκορπίζει.

Λόγω του μοντερνισμού ο Σεφέρης έχει δύσκολα νοήματα που δεν αποκωδικοποιούνται. Σε αυτό το ύφος κυμαίνεται και το βιβλίο και γίνεται τόσο δυσνόητο. Το ερωτικό στοιχείο υπάρχει πολύ έντονα στο βιβλίο και απ’την αρχή μας δείχνει την κατεύθυνση. Ωστόσο το πράγμα μπερδεύεται αρκετά όταν βάζει την ημερολογιακή γραφή. Μου θυμίζει τις Μέρες αλλά δεν καταλαβαίνω την συνεισφορά της ημερολογιακής γραφής εδώ. Δεν νομίζω πως είναι ένα πετυχημένο βιβλίο. Παρότι τα ποιήματά του είναι αφηγηματικά, έχει γράψει και πεζά, δεν καταφέρνει να βάλει σε μια τάξη αυτό που τον χαρακτηρίζει: Το μοντέρνο. Ένα ποιήμα μπορεί να είναι πιο εύκολα μοντέρνο, ένα μυθιστόρημα όμως είναι δύσκολο εγχείρημα. Τα σκοτεινά νοήματα δεν αποκωδικοποιούνται και δυσκολεύουν πολύ την ανάγνωση.

Συγκέντρωσα κάποια πράγματα που μου θύμισαν όσα έχω έχω διαβάσει σε αναλύσεις για τον Σεφέρη. Ήταν ένα συνονθύλευμα των ποιημάτων του και των ημερολογίων του. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη:

α) Το όνομα Στράτης με πήγε κατευθείαν στον Στράτη Θαλασσινό, ένα προσωπείο του ίδιου του συγγραφέα που βρίσκουμε στα ποιήματά του.

β)Το δεύτερο προσωπείο του συγγραφέα είναι ο Ματτία Πασκάλ (γνωστός απ’το μυθιστόρημα του Πιραντέλο) όπου πάλι γίνεται στο βιβλίο αναφορά στο όνομα. Σε πολλά ποιήματα ο Σεφέρης τον τιμά και τον εξελληνίζει με το όνομα Μαθιός Πασκάλης.

γ)Ακόμα μια αναφορά είναι ο Κνουτ ο οποίος δεν είναι άλλος απ’τον Κνουτ Χάμσουν και το πρώτο του μυθιστόρημα που εισάγει τον Μοντερνισμό,η Πέινα. 

δ)Οι πολλές αναφορές στον Όμηρο και τον Μακρυγιάννη. Τον Όμηρο τον χρησιμοποιεί σε πολλά ποιήματα, ειδικά στο Μυθιστόρημα . Για τον Μακρυγιάννη έχει γράψει το κείμενο Ένας Έλληνας ο Μακρυγιάννης.

ε) Πολλά σημεία μου θύμισαν τον Τελευταίο σταθμό: Άλλοι χάνουν το λογικό τους, άλλοι σκοτώνονται μονάχοι τους, άλλοι γυρίζουν στην κατάσταση της πεταλίδας. ΚΑΙ  σαν έρθει ο θέρος άλλοι φωνάζουν για να ξορκίσουν το δαιμονικό, άλλοι μπερδεύονται μες στα αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν. Όπως επίσης και η φράση της Σφίγγας: Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, επιτέλους που θυμίζει την αρχή του ποιήματος Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’αρέσαν.

στ)Η αστεία αναφορά στο παστίτσιο το οποίο το χρησιμοποιεί στα σατιρικά του ποιήματα και διακωμωδεί το γαλλικό pastiche (=συνειδητή μίμηση) της Έρημης χώρας του Έλιοτ.

Φυσικά και δεν το ολοκλήρωσα, ούτε την πρώτη ούτε τούτη τη φορά. Ίσως σε μια δεκαετία ξανά να αλλάξω γνώμη ποιος ξέρει!

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “6 νύχτες στην Ακρόπολη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s