Δύο νουβέλες του Τολστόι

Κατά την διάρκεια του Αυγούστου διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο του Τολστόι που αποτελείται από δύο νουβέλες: Κάτια και Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς. 

Κάτια

Μου θύμισε πολύ έντονα την λατρεμένη Άννα Καρένινα μιας έχουν κοινό άξονα το ίδιο θέμα. Η Κάτια είναι 17 όταν παντρεύεται τον κατά πολύ μεγαλύτερο άντρα της. Σύντομα όμως η πλήξη της επαρχίας κι η δίψα της νεαρότητάς της φέρνει προβλήματα στον έγγαμο βίο. Η Κάτια μαγεύεται απ’ την κοινωνική ζωή και το θεαθήναι, ενώ ο σύζυγός της είναι αρνητικός σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Μια πολύ όμορφη ιστορία όπου ο Τολστόι παρουσιάζει με τόση γλαφυρότητα το αγνό συναίσθημα της έφηβης Κάτιας. Μπαίνει στην ψυχοσύνθεση της ηρωίδας και μας δείχνει την οπτική της για τον έρωτα. Ο εξιδανικευμένος έρωτας, ο μοναδικός, ο κεραυνοβόλος. Ωστόσο οι επίγειες απολαύσεις κερδίζουν την Κάτια και ο έρωτας ο ιδανικός έχει παρέλθει όπως κι η ηλικία της. Το συναίσθημα μετά από μερικά χρόνια αλλάζει σχήμα, επαναπροσδιορίζεται και εν τέλει γίνεται συντροφικότητα. Το κοινό με την Καρένινα είναι η πλήξη της επαρχίας. Πόσο γνωστό μοτίβο στην λογοτεχνία! Η διαφορά με την Καρένινα όμως έγκειται στο ότι η Κάτια δεν τα παρατάει γιατί πιστεύει πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα στην οικογενειακή γαλήνη.

Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς

Σε τελείως διαφορετικό κλίμα διαδραματίζεται αυτή η νουβέλα. Ο Ιβάν Ίλιτς είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πως θα πεθάνει. Είναι άρρωστος και γνωρίζει πως το τέλος του είναι κοντά. Ο Ιβάν Ίλιτς είναι δικαστής και το καμάρι της οικογένειάς του. Στον έρωτα λίγο άτυχος μιας και με την δύστροπη γυναίκα του δεν ευτυχούν τόσο, παρά μόνο προς τα τελευταία χρόνια ζωής του ήρωα. Όλη η ιστορία διαδραματίζεται γύρω απ’τις σκέψεις του Ιβάν για την ζωή και τον θάνατο. Ο ήρωας αντιλαμβάνεται την ψευτιά της κοινωνικής του τάξης: ακόμα και οι κοντινοί του άνθρωποι, δεν συμμερίζονται τον πόνο του αλλά μάλλον φαίνεται πως περιμένουν το τέλος του ήρωα όσο πιο γρήγορα. Μόνο στον υπηρέτη του αναγνωρίζει το ενδιαφέρον, βρίσκει παρηγοριά και κάπως έτσι ο Τολστόι δείχνει πως η απλότητα και η ευθύτητα του λαού είναι υπεράνω της αστικής τάξης. Είναι μια ιστορία που δείχνει όλα τα χαρακτηριστικά της γραφής του Τολστόι και φυσικά περιέχει αλήθειες ζωής και θανάτου.

Απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Ευγενίας Ζήκου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s