Μάρω Δούκα- Οι λεύκες ασάλευτες

Αυτό το βιβλίο είναι η τρανή απόδειξη πως τα βιβλία μας διαλέγουν και δεν τα διαλέγουμε. Ήτοι, εγώ αυτό το είχα δανειστεί πριν κάμποσους μήνες, το είχα ξεκινήσει και το είχα παρατήσει (άγνωστα τα αίτια). Τις προάλλες χωρίς να το θυμάμαι με τράβηξε κάτι στον τίτλο, μου φάνηκε γνώριμο κι είπα να το πάρω. Όταν λοιπόν το ξεκίνησα, θυμήθηκα. Αυτή τη φορά το ολοκλήρωσα κι η άποψή μου είναι comme ci comme ça.

Ξεκινάει πολύ όμορφα με την 35άρα φιλόλογο Ασπασία και μας αφηγείται για την εργένικη ζωή της με την μητέρα της και τις επιπτώσεις της γκρίνιας αυτής της γενιάς που μας έχει καταπιεί με τα πρέπει της. Η αφήγηση εναλλάσσεται με κάτι παράλληλο που στην αρχή δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Οπότε κάπου στα μισά του βιβλίου, αγανακτισμένη γυρίζω να διαβάσω το οπισθόφιλο, όπου ο Χουρμουζιάδης λέει πως η Ασπασία προσπαθεί να εξιχνιάσει έναν φόνο. Πού; Πότε; Πώς; Ειλικρινά δεν είχα πάρει μυρωδιά και αυτό γιατί με συνεπήρε η απλότητα και η αλήθεια της ζωής της Ασπασίας μέσα απ’ τα μάτια της μητέρας της και της αφηγήτριας.  Το βιβλίο λέει πραγματεύεται την εξιχνίαση ενός φόνου που μελετάει χρόνια η Ασπασία. Δεν με ενδιαφέρει αυτή η πλευρά του βιβλίου καθόλου. Την θεωρώ αποτυχημένη. Τα πιο ωραία βιβλία είναι τα απλά. Πήγε να κάνει μια υπέρβαση και να φτιάξει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Δεν νομίζω πως αυτός ήταν ο σκοπός της, ωστόσο αν παρέλειπε αυτά τα κομμάτια, που μοιάζουν ως ένα σημείο να κυμαίνονται στη σφαίρα της φαντασίας, θα ήταν εξαιρετικό.

Η ηρωίδα είναι αντισυμβατική. Είναι το κορίτσι εκείνο που έχει ήθος και δεν ξεγελιέται απ’τους μικροαστισμούς. Είναι διαμετρικά αντίθετη με την αδερφή της-γεγονός που μας τονίζει συνεχώς η μητέρα της- και φυσικά ο τρόπος ζωής της μεταφράζεται ως λάθος στην μικρή επαρχία όπου ζει.

Απογοητεύτηκα απ’το βιβλίο αλλά παράλληλα το λάτρεψα. Είναι αλήθεια πως τα βιβλία μας διαλέγουν. Μας προσφέρουν την αλήθεια που παλεύουμε να κρύψουμε, απλόχερα και αποστομωτικά χωρίς να προλάβουμε να αντιδράσουμε.

Την αγάπησα στην Η πλωτή πόλη ένα βιβλίο που με τσάκισε όσο -εν μέρει- και αυτό τώρα. Τα καλοκαίρια είμαι πολύ ευάλωτη στα βιβλία και μεταπλάθουν εύκολα την διάθεσή μου, ίσως γιατί έχω χρόνο να τα σκεφτώ και να τα χωνέψω μέσα μου. Με συγκινούν οι ιστορίες γυναικών αδικημένων, προδομένων που η ζωή τους δεν ήρθε τόσο ονειρικά όσο την περίμεναν.

Απ’τις εκδόσεις Πατάκη

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s