Agatha Christie- Δέκα μικροί νέγροι

Το καλοκαίρι που λέτε εγώ είμαι είτε του ύψους είτε του βάθους. Αναγνωστικά αυτό σημαίνει πως είτε θα διαβάζω δύσκολα βιβλία είτε πολύ ανάλαφρα.

Οι δέκα μικροί νέγροι είναι το τρίτο κατά σειρά βιβλίο της Αγκάθα Κρίστυ που διαβάζω και το είχα στην λίστα μου πολλά χρόνια. Δεν με εξιτάρει τόσο η αστυνομική λογοτεχνία, την έχω ως ελαφριά λύση τους θερινούς μήνες. Αφού το βρήκα λοιπόν στη βιβλιοθήκη, είπα να το δανειστώ. Το τελείωσα μέσα σε δύο μέρες, κύλησε σαν νεράκι, εννοείται πως δεν κατάλαβα ποτέ ποιος είναι ο δολοφόνος (μην μου ξεκινήσετε γιατί κάνω σπόιλερ, Αγκάθα Κρίστυ είναι, σίγουρα θα υπάρχει δολοφόνος).

  • 10 άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους βρίσκονται στο νησί των Νέγρων, καλεσμένοι από τον ίδιο οικοδεσπότη, τον οποίο δεν συναντούν ποτέ. Εκεί λοιπόν μένουν εγκλωβισμένοι και διάφορα περίεργα πράγματα συμβαίνουν μαζί και κάποιες ύποπτες δολοφονίες, οπότε όλοι βρίσκονται σε μια σύγχυση πως κάτι μπορεί να τους συμβεί.

Απ’ τα τρία βιβλία της Κρίστυ που έχω διαβάσει έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: Οι φόνοι που γίνονται πάντα δικαιολογούνται ηθικά. Είναι συνήθως η Νέμεσις για κάτι που έκανε στο παρελθόν το θύμα. Σε όλες τις περιπτώσεις όποιος και αν είναι ο δολοφόνος δικαιολογεί την πράξη του ως ηθική, πως εκδίδει με τον τρόπο του την δικαιοσύνη που πρέπει. Αυτό κάπως με έκανε να μην ενθουσιαστώ με το βιβλίο, γιατί αυτή η πεπατημένη των αστυνομικών δεν με εξιτάρει και πολύ. Όμως της το δίνω της Αγκάθα, γιατί ήταν πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα και χαλαρό. Ιδανικό για καλοκαίρι. Αν φοβάστε την σκιά σας όπως εγώ, θα σας συμβούλευα να μην το διαβάζετε όταν είστε μόνοι και βράδυ.

Απ’τις εκδόσεις Λιβάνη σε μετάφραση του Γ.Ι. Μπαμπασάκη

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Agatha Christie- Δέκα μικροί νέγροι

    • Εμένα δεν μου προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη, το περιμένα μπορώ να πω. Σε όλα της τα βιβλία ακολουθεί ένα μοτίβο που πλέον δεν μου κάνει εντύπωση. Ωστόσο επιμένω πως είναι απ τα πιο ευχάριστα αναγνώσματα η Αγκάθα Κρίστυ.

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Για μένα η Αγκάθα Κρίστι με τους 10 μικρούς Νέγρους ήταν η πρώτη σοβαρή απόπειρα στο χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας (τα βιβλία της Enid Blyton δεν πιάνονται) εκεί στην εφηβική ηλικία. Εντύπωση μου είχε κάνει και το έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές. Αλλά, έχεις δίκιο, ακολουθούσε ένα μοτίβο που αργότερα έγινε προβλέψιμο

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s