Με λένε Μαλάλα

Ένα παιδί, ένας δάσκαλος, ένα μολύβι κι ένα βιβλίο μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο.

Μια απ’τις ομορφότερες ιστορίες που έχω διαβάσει είναι αυτή της Μαλάλα. Στα δεκαπέντε της οι Ταλιμπάν την πυροβόλησαν στο κεφάλι όταν γύριζε απ’το σχολείο. Ο λόγος; Τα κορίτσια απαγορεύεται να πηγαίνουν στο σχολείο γιατί είναι ενάντια στο Κοράνι. Για κακή τους τύχη επέζησε και έγινε το νεότερο άτομο που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 2014.

Στο βιβλίο μας αναφέρει την ζωή και δράση της πριν δεχτεί την επίθεση αλλά και μετέπειτα τις μέρες στο νοσοκομείο και την καινούργια της πλέον ζωή. Η Μαλάλα είχε την τύχη ο πατέρας της να την αγαπάει, γιατί στις ανατολικές κοινωνίες οι γυναίκες είναι υποδεέστερες των ανδρών – έχω ένα παιδί και δυο κορίτσια!!- και όπως αναφέρει κι η ίδια όταν γεννιέται ένα κορίτσι δεν γίνεται κανένας πανηγυρισμός. Ο πατέρας της είχε δικό του σχολείο και μαζί με την Μαλάλα εξέφρασαν από νωρίς την εναντίωση τους στις πρακτικές των Ταλιμπάν. Ήδη προτού την πυροβολήσουν ήταν διάσημη για την δράση της υπέρ της εκπαίδευσης των κοριτσιών. Απ’την ηλικία των 11 μιλούσε σε κάμερες, δημοσιογράφους και σε εκδηλώσεις για την σημασία της εκπαίδευσης σε μια κοινωνία που παθητικά δεχόταν τις επιβολές των Ταλιμπάν.

Η Μαλάλα είναι το πιο θαρραλέο κορίτσι που ξέρω. Όχι επειδή την πυροβόλησαν και επέζησε, αλλά επειδή δέχτηκε να ζει μια νέα ζωή, με μια νέα εμφάνιση (λόγω της μεγάλης ζημιάς το ένα μέρος του προσώπου της είναι ελαφρώς παραμορφωμένο) χωρίς ίχνος μίσους και εμπάθειας προς αυτόν που της επιτέθηκε. Η ομιλία της στον ΟΗΕ είναι απ’τα συγκινητικότερα πράγματα που έχω διαβάσει και ακούσει (υπάρχει και βίντεο στο youtube) και όλα αυτά από μια δεκαεξάχρονη.

Ένα βιβλίο έμπνευση, ειδικά για όσους πηγαίνουν ακόμα σχολείο ή αναρωτιούνται γιατί να σπουδάσουν γιατί να μορφωθούν, η απάντηση είναι η Μαλάλα. Αυτό που για εμάς είναι δεδομένο και το αποστρεφόμαστε, κάπου εκεί έξω, σε μια ή δυο τελείες του χάρτη, είναι ένας αγώνας προς μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή.

Κάποτε ζητούσα απ’ τον Θεό να με κάνει να ψηλώσω. Και συνειδητοποίησα ότι οι προσευχές μου εισακούστηκαν. Ο Θεός μ’έκανε πανύψηλη, ίσαμε τον ουρανο. Τόσο ψηλή, που δεν μπορούσα πια να μετρηθώ, μα που η φωνή μου έφτανε σ’ όλους τους ανθρώπους του κόσμου.

Το να κάθομαι στο θρανίο μου και να διαβάζω τα βιβλία μου μαζί με τις φίλες μου στο σχολείο είναι δικαίωμά μου. Το να δω κάθε άνθρωπο στο κόσμο να χαμογελά με αληθινή ευτυχία είναι ευχή μου.

Απ’ τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση Αύγουστου Κορτώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s