Βιβλία που με απογοήτευσαν

 

chalkboard-generator-poster-dissapointing-books-1

 

Νομίζω πως η σημερινή ανάρτηση ταιριάζει τέλεια με τον καιρό ο οποίος είναι εξίσου απογοητευτικός και επιβεβαιώνει την φράση winter is coming! Τον τελευταίο καιρό μου συμβαίνει το εξής: Διαβάζω ένα βιβλίο που είναι υπέροχο και μετά οι επόμενες μου επιλογές είναι καταστροφικές. Και ξανά απ’την αρχή. Οπότε ήταν αναπόφευκτο το να γράψω σήμερα για αυτά που δεν μου άρεσαν.

Θα ξεκινήσω με το πιο πρόσφατο (δηλαδή αυτό που διάβαζα χτες) και το παράτησα λίγο πριν το τέλος. «Η πτώση» του Καμύ ήταν πραγματικά απογοητευτικό βιβλίο σε σύγκριση μάλιστα με τα αριστουργήματα που με είχε συνηθίσει (βλ. Ξένος και Πανούκλα). Παλιότερα είχα προσπαθήσει να το ξαναδιαβάσω και το είχα παρατήσει αμέσως αλλά δεν θυμάμαι το γιατί, πιθανότατα δεν ήταν καλή η έκδοση. Ωστόσο κι η δεύτερη μου ανάγνωση έπεσε στο κενό. Είναι πραγματικά ένα κακό βιβλίο, γιατί μου έδωσε την εντύπωση πως πήγαινε να πάρει στοιχεία απ’τον «Ξένο» αλλά στην ουσία ήταν όλο μια περιαυτολογία του αφηγητή. Δεν υπήρχε ροή ομαλή, το ένα θέμα μετά το άλλο άτσαλα βαλμένα μαζί. Το μόνο καλό που έχω να πω είναι πως είναι περισσότερο φιλοσοφικό δοκίμιο παρά μυθιστόρημα. «Η φιλία όμως δεν είναι τόσο απλή. Χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια για να αποκτηθεί, αλλά όταν υπάρχει, δεν μπορείς να την ξεφορτωθείς,  πρέπει να την αντιμετωπίσεις». Είναι το τελευταίο του έργο πριν πεθάνει. Ξέρω πως οι απόψεις διίστανται για αυτό το βιβλίο, αλλά εγώ το θεωρώ πολύ ελάσσον βιβλίο σε σύγκριση πάντα με τα άλλα. Κρατάω όμως πάντα στο μυαλό μου τον παράγοντα της ηλικίας, σε είκοσι χρόνια μπορεί οι βαρετές φιλοσοφίες του να μου φανούν αριστούργημα. We shall see! 22185124_1467319146650908_1723944892_n.jpg

 

Δεύτερο ανάγνωσμα που επίσης παράτησα είναι από Μάρω Δούκα «Οι λεύκες ασάλευτες». Παλιότερα αισθανόμουν πολύ άσχημα να παρατήσω κάποιο βιβλίο και ανάγκαζα τον εαυτό μου να το διαβάσει μέχρι το τέλος. Τώρα πια όμως δεν έχω τον χρόνο για να το κάνω αυτό, αν δεν μου αρέσει κάτι το αφήνω. Έτσι λοιπόν το βιβλίο αυτό ξεκίνησα να το διαβάζω με μεγάλη διάθεση  γιατί πίστευα πως θα είναι τόσο ωραίο όσο και «Η πλωτή πόλη». Το δύσκολο και κακό αυτού του βιβλίου είναι ο ακαθόριστος χρόνος και χώρος και οι αλλαγές του. Κατάλαβα την μια πλευρά της πλοκής, την εύκολη, την δεύτερη μου πήρε πολύ χρόνο να την κατανοήσω και όταν εν τέλει κατάλαβα τι γίνεται παράτησα το βιβλίο. Πρώτον γιατί δεν είναι αυτό που ζητούσα απ’το βιβλίο και δεύτερον γιατί θα τολμήσω να πω πως η εναλλαγή του χρόνου δεν ήταν πετυχημένη. Αν διαβάσει κανείς την «Βουή και την Μανία» του Φώκνερ, ένα μυθιστόρημα που έχει ως κεντρικό θέμα τον χρόνο, θα καταλάβει πολύ καλά τι εννοώ. Η συγγραφέας εδώ προσπάθησε πολύ να πετύχει κάτι πολύ δύσκολο και μάλλον έξω απ’τα νερά της. Δεν είναι απ’τα δυνατά της κατά τη γνώμη μου.       (δεν βρήκα φωτογραφία σε καλή ανάλυση και το βιβλίο το έχω επιστρέψει)

 

 

 

Τρίτο και τελευταίο βιβλίο που δεν μου άρεσε καθόλου είναι «Ο τροπικός του καρκίνου» του Μίλλερ. Συγνώμη που θα το πω αλλά το βιβλίο ήταν παταγώδης αποτυχία. Το παράτησα στις δέκα σελίδες. Αυτό το εν μέρει αυτοβιογραφικό ύφος και το εν μέρει φιλοσοφικό δεν πιστεύω ότι ταίριαξε πολύ ωραία. Στο βιβλίο αναδύεται όλη η χυδαιότητα της γλώσσας του συγγραφέα, κάτι που εμένα με απωθεί πάρα πολύ, όχι γιατί απλώς λέει μερικές βρισιές, αλλά γιατί είναι ακαταλόγιστες, ένα συνονθύλευμα ασυναρτησιών. Δεν μου άρεσε καθόλου, παρά τις καλές κριτικές που έχω διαβάσει. Επαναλαμβάνω πως έχω στο νου μου τον παράγοντα της ηλικίας, οπότε αν ποτέ το ξαναδιαβάσω θα δούμε αν άλλαξα άποψη.

22197606_1467324529983703_1435644488_o.jpg

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

 

Advertisements

3 thoughts on “Βιβλία που με απογοήτευσαν

  1. Ελα ρε συ, σε απογοήτευσε η Πτώση? Και μάλιστα μετά τα άλλα δύο? Θεώρώ χρέος μου να σε κάνω να αναθεωρήσεις! Ευτυχώς που έγραψε και άλλες 6 ιστοριές μετά απο αυτό στο «Η εξορία και το βασίλειο» για να έχουμε παρηγοριά. Αν έχεις πραγματικο ενδιαφέρον και κουράγιο μπορεις να δεις τι εχω γραψει εδώ στα αγγλικά (https://apolytosdiallaktikos.wordpress.com/2017/05/06/the-fall-a-dramatic-monologue/). Το να μη συνδέεσαι τώρα το καταλαβαίνω, ο καθένας έχει το χρόνο του, αλλά μη το καταδικάζεις ή μαλλον όπως λεει και στο βιβλιο ο αφηγητής: «I’ll tell you a big secret, mon cher. Don’t wait for the Last Judgment. It takes place every day.»

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s