Παύλος Μάτεσις-Η μητέρα του σκύλου

Ο Μάτεσις βρέθηκε στα χέρια μου τελείως τυχαία, μόνο και μόνο επειδή με τράβηξε ο τίτλος: Η μητέρα του σκύλου. Μου δημιούργησε μεγάλη περιέργεια και διαβάζοντας χρόνια ιστορίες λογοτεχνίας ήξερα ότι ήταν σημαντικός συγγραφέας. Μόλις ξεκίνησα την ανάγνωση, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη μπορώ να πω. Ένα βιβλίο χείμαρρος που κάθε περίοδος λόγου είναι τόσο πυκνή σε νόημα, που μου πήρε καιρό να το τελειώσω.

18745340_1352004908182333_217373899_o.jpg

  • Το βιβλίο πραγματεύεται την δύσκολη εποχή του Β’ παγκόσμιου και την Κατοχή μέσα από τα μάτια μιας εξηντάχρονης πια γυναίκας, η οποία θυμάται αναδρομικά όλα τα γεγονότα που την στιγμάτισαν τότε που ήταν έφηβη. Η πρωταγωνίστρια ονόματι Ραραού είναι ηθοποιός, για την ακρίβεια κομπάρσος αλλά έχει μια υπερβολική έπαρση. Παρότι το θέμα της Κατοχής είναι κάπως βαρύ, διηγείται τις δυσκολίες σαν παραμυθάκι. Ένα κορίτσι που ζει στην επαρχία μόνο με την μητέρα και τον αδερφό της, στους οποίους δίνεται ολοκληρωτικά. Τον αδερφό της τον αποκαλεί <<το παιδί μας>> και πάντα αντιμετωπίζει τις καταστάσεις με τρόπο που να τον προστατεύει απ’την ασχήμια του πολέμου. Η μητέρα της αναγκάζεται να ξενοκοιμάται με Ιταλούς για να προσφέρει στα παιδιά της, όμως με το τέλος του πολέμου την διαπομπεύουν ως δοσίλογη. Παρόλα αυτά η Ραραού πάντα την δικαιολογεί και αφιερώνει την ζωή της προσπαθώντας να την ευχαριστήσει για όλα όσα θυσίασε.

Το βιβλίο αυτό έχει χιούμορ. Αυτό γιατί πιάνει ένα θέμα τόσο πονεμένο, το οποίο το δίνει με την ελαφρότητα και την αφέλεια της πρωταγωνίστριας, η οποία είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα θα έλεγα, έως και φαντασιόπληκτη. Στην αφήγηση υπάρχει μια εναλλαγή σε κάποια σημεία γίνεται τριτοπρόσωπη και αλλάζει το ύφος γίνεται πιο σκληρό απέναντι στην Ραραού. Αυτό που μας πλασάρει εκείνη ως αληθινό απ’την δική της ματιά, το αναιρεί ο αφηγητής μετέπειτα.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι δύο πράγματα. Πρώτον καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης προσπαθούσα να βρω κάποια σύνδεση με τον τίτλο. Τελικά έφτασε το σημείο που λύθηκε η απορία μου. Κατά την διάρκεια της διαπόμπευσης της μητέρας της Ραραού, εκείνη τρέχει πίσω της να της δώσει νερό και ζητωκραυγάζει για την μητέρα της. Θέλοντας κάτι να πει, δεν μπορεί επειδή είναι λαχανιασμένη, αρχίζει να γαβγίζει. Τότε κι η μητέρα της σε ένα παραλήρημα φωνάζει: <<Διώχτε το σκυλί δεν είμαι η μητέρα του>>. Φυσικά και ήταν η ένταση ίσως και η γελοιότητα της στιγμής, διότι πριν πεθάνει η μητέρα την ευχαρίστησε για το νερό που της έδωσε τότε να πιει. Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι, πώς γίνεται ο Μάτεσις να περιγράφει όλα αυτά μέσα απ’τα μάτια μιας γυναίκας; Και λέγοντας όλα αυτά, εννοώ πολύ πικάντικες λεπτομέρειες γυναικείες που δεν ξέρω κατά πόσο ένας άντρας, ακόμα και συγγραφέας, μπορεί να τις αποδώσει τόσο πειστικά.

Να ένα βιβλίο λοιπόν που δεν το καταπίνει ο πόλεμος, αλλά εκείνο παίρνει τον πόλεμο και τον κάνει εμπειρία, όχι τόσο δυσοίωνη τελικά. Το πως ένας άνθρωπος, που δεν είναι μεγάλης ευφυίας, κοιτάζει τον πόλεμο στα μάτια και τον νικάει. Και νίκη δεν είναι η επιβίωση, αλλά η κατανόηση της ματαιότητας του, η κατανόηση του κόσμου μετά τον πόλεμο. Δεν είναι η συμβατική ηρωίδα η Ραραού, είναι εκείνη η γυναικά που της έμειναν τα κουσούρια του πολέμου  που αντιμετωπίζει την ζωή της στο μετά. Ελαφρύ αλλά συνάμα έντονο ανάγνωσμα που δεν σε αφήνει λεπτό να χαλαρώσεις.

Απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

2 thoughts on “Παύλος Μάτεσις-Η μητέρα του σκύλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s