Μαρία Ιορδανίδου- Η αυλή μας

000640

Ένα μυθιστόρημα νοσταλγίας, έντονα αυτοβιογραφικό (για να μην πω εντελώς). Μια γυναίκα η οποία έζησε πολέμους, προσφυγιά, κατοχές, προσπαθεί να προσαρμοστεί σε μια νέα τάξη πραγμάτων. Σε τι κατάσταση βρίσκει το <<μετά του πολέμου>> τους ανθρώπους που έζησαν την απώλεια και την ασχήμια του.

Η πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα άνω των 80 η οποία παρατηρεί, πως είναι φτιαγμένη η εποχή του τσιμέντου και της πολυκατοικίας. Με βαθιά νοσταλγία για την ζωή της στην Πόλη, αντιμετωπίζει τις αλλαγές με χιούμορ, ωστόσο δυσκολεύεται να δεχτεί την αποξένωση των ανθρώπων, την αδιαφορία τους. Παρατηρεί απ’το μπαλκόνι τους γείτονες, ακούει απ΄τον φωταγωγό τους διπλανούς, εξαγριώνεται με την αδιαφορία των γονιών του διπλανού διαμερίσματος, πνίγεται που κανείς δεν λέει ούτε καλημέρα. Ιδιαίτερη εντύπωση της κάνει η χειραφέτηση των γυναικών σε σχέση με το νοικοκυριό τους. Ενώ η ζωή έχει διευκολυνθεί κατά πολύ περισσότερο, οι γυναίκες περνάνε τον περισσότερο χρόνο έξω απ’το σπίτι. Ωστόσο δεν κατακρίνει ούτε δείχνει με το δάχτυλο, γιατί οι μεταβολές μεταδίδονται μέσω χιούμορ και σάτιρας για τον καταναλωτισμό.

Θυμάται τα παιδικά της χρόνια με αρκετούς ιδιωματισμούς που γίνονται γλωσσοδέτες. Αναπαριστά με ζωντάνια έναν κόσμο που έζησε, διακρίνεται από μια ώριμη ρέουσα γραφή, η οποία είναι αποτέλεσμα αφηγηματικής ωριμότητας, αναφέρει ο Vitti (Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας, εκδ. Οδυσσέας, σελ.473).

H Ιορδανίδου, πεζογράφος του Μεσοπολέμου (Μεσοπόλεμος: το διάστημα μεταξύ Α’και Β’ παγκοσμίου πολέμου) παίζει σε αυτό το βιβλίο με την προσωπικότητά της ως συγγραφέας. Αναφέρει ότι εκείνη έγραψε την «Λωξάντρα», πολλά γεγονότα της ζωής της πρωταγωνίστριας συμβαδίζουν με την συγγραφέα και όλα αυτά οδηγούν σε αυτό που θα λέγαμε μυθιστορηματική αυτοβιογραφία (βλέπε «Λουκή Λάρα» του Βικέλα, «Θάνο Βλέκα» του Παύλου Καλιγά). Ωστόσο τον τίτλο της ημιαυτοβιογραφίας τον έχει πάρει η «Λωξάντρα» αλλά ας μην σταθώ άλλο εδώ.

Θέλω να δώσω βαρύτητα στο πως η νοσταλγία για την πατρίδα των πεζογράφων και ποιητών της γενιάς του Μεσοπολέμου, είναι μια χαίνουσα πληγή μέσα τους και αδιαμφισβήτητα η πηγή του συγγραφικού ταλέντου τους. Υπάρχει πάντα ένα πλαίσιο ιστορικής αναφοράς σε γεγονότα που συνδέονται με καταστάσεις συλλογικού ενδιαφέροντος κάτι που βοηθά στη γρήγορη εξοικείωση του αναγνώστη με τις ιστορίες της Ιορδανίδου (Λεξικό Νεοελληνικής λογοτεχνίας, εκδ.Πατάκη, σελ.920).

«Πονώ για καθετί που υπήρξε κάποτε και τώρα έπαψε να υπάρχει. Που έφυγε και φεύγοντας πήρε μαζί του ένα κομμάτι από τη ζωή μου.»

Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Να έχετε μια υπέροχη Κυριακή!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s